"برای من وطن یعنی حضور ِ تو"
...
"جانم" شده ای!
و من!  روان ِ تو
انبوه ِ دردم
کوهی به شانه های ِ تو
بندی به گامهای ِ  گریزپایت
می جهی و من پا به پای ِ تو
"عشقم " ، آزاد!؟
"جانم" ، رها!؟
...
فریادم که سنگین می شود در دلم رسوب می کند ، ساکت ، سرد
فریادم که کوتاهی می کند دلم درد می شود ، ساکت ِ ساکت
در" دم"  درمان است ، دردم  بی درمان
بیا طومار ِ رنجهایم را روی ِ زخمهایت بپیچ! گره بزن
آنک پروانه می شویم
...
اگرچه قلبم شکسته ، زبانم کوتاه ، اما
مغز ِ خشمی روشن ، نور می افشاند
ذهن ِ آرزویی سرخ ، " فردا" می پروراند
باشد دستم در دستت سبز
باشد سیاهی و تباهی " دیروز"
...
باران خورده ام ،
در باغ ِ چله ها و چلچله ها..
هر برگ ِ نگاهت ، ابدیتی به جان ِ کوچک ِ آوازم می بخشد
...
"دنبال ِ خویشم"
"و مدتی ناپیدا"